'Propagandaman' Ad Rovers viert 50-jarig jubileum bij de ZUTh
'We voetbalden niet en verveelden ons'
GEMERT – Vijftig jaar geleden werd hij gevraagd voor een commissie waarvan hij destijds nauwelijks wist wat die deed. Sindsdien heeft Ad Rovers de wandelsportvereniging Z.U.Th, zien groeien, krimpen, verhuizen en vernieuwen. Hij stond er altijd bij, zij het zelden op de route zelf.
Door Dagmar Pluijm
Het was een zondagmiddag in 1958, ergens in Gemert. Ad Rovers en zijn vrienden hingen langs de straat toen ze door een beroepsmilitair gevraagd werden of ze niets voelden voor een wandelclub. "We voetbalden niet en we verveelden ons. Dus we zijn er maar bij gegaan," vertelt Ad met een lach. Die eerste stap zou het begin zijn van een halve eeuw trouwe betrokkenheid bij wandelsportvereniging Zonder Uitvallers Thuis (Z.U.Th.).
“Ik ben er toen een tijdje bij geweest en ook weer gestopt. Mijn lidmaatschap begon pas echt in 1976.” Wandelen deed Ad zelf nauwelijks. Zijn bijdrage lag ergens anders: in de propagandacommissie. Dat betekende clubbladen maken, advertenties ophalen, persberichten sturen naar het Gemerts Nieuwsblad en Gemert Centraal. En dat alles begon met een stencilmachientje dat je met de hand moest draaien. "We begonnen om half negen ’s avonds aan het clubblaadje, de Wandelpraat, en het was dik twaalf uur voordat we klaar waren. Alles met de hand gekrast, elk blaadje op tafel gelegd. Veel genieten en nieten." Vier man, avond na avond. "Maar altijd leuk," zegt hij.
In de loop der jaren veranderde de gereedschapskist ingrijpend. Van stencil naar drukmachine en van drukmachine naar computer. Maar de kern bleef hetzelfde: mensen enthousiasmeren voor de club. En dat lukte. De avondvierdaagse trok eerst nauwelijks deelnemers. Nu lopen hele schoolklassen mee. "Wandelen kan heel populair worden," zegt Ad. "Maar je moet het blijven activeren."
Een van zijn mooiste herinneringen is de gezinsgriezeltocht. Die is inmiddels een begrip in Gemert. Het idee ontstond toen de nachttocht weinig animo trok. “Een van de commissieleden stelde voor: waarom geen griezeltocht? Ze zetten een route uit langs de bossen bij het Hopveld en langs het Nazareth klooster met kerkhof. "Daar stond een hek met kettingen. Als er iemand langskwam, werd er gerammeld. Dat was schrikken, hoor voor de jeugd, maar lachen voor ons!" De eerste editie trok meer dan 250 deelnemers. Tegenwoordig lopen er dik duizend mee.
Over de jaren verhuisde het clubgebouw van de club keer op keer. Van de oude ambachtsschool langs de kerk, naar de Churchill-laan, naar de huidige locatie bij scouting aan De Hoef. En elke keer bouwden vrijwilligers het opnieuw op. "Het is een warme club," vertelt Ad het. "We hebben het altijd goed onder elkaar."
Als propagandacommissielid heeft Ad ook meegewerkt aan het 50-jarig jubileumboek (1958-2008) van de Z.U.Th. “Dat was ook een mooi verhaal,” vertelt hij enthousiast. “Net op het moment dat de propagandacommissie begon met het boek, belde een oud-oprichter die zijn zolder aan het opruimen was. Hij had nog dozen vol oude kasboeken en clubdocumenten. ‘Die moest ik hebben,’" zegt Ad. Nu, op zijn 82ste, kijkt hij terug op een prachtig jubileum. "Ik hou niet van in de belangstelling staan. Maar de vijftig jaar zijn er.” Waarvan een groot deel dus ook vastgelegd in een jubileumboek dat hij zelf mee samenstelde.