Coulant
Ik las laatst dat ‘liefde’ vaak als één van de mooiste Nederlandse woorden wordt gezien. Huidhonger, murmeren, lapjeskat, scharminkel en stoeptegel blijken het ook goed te doen. Geen idee waarom die laatste in de lijst is opgenomen, maar goed… Woorden als ochtendgloren, verzuchten en lanterfanten worden eveneens frequent genoemd. Ik voel zelf wel wat bij het woord ‘coulant’. Niet alleen vanwege van de aanblik, nog meer omwille van de betekenis. Het betekent zoveel als toegevend, soepel, tegemoetkomend of niet al te streng. Als iemand coulant is, hanteert deze de regels niet strikt en toont begrip. Mooi toch?
Dan heb ik nu een vraag. U mag de vraag zelf categoriseren. Of rubriceren. Dat vind ik niet per se een mooi woord, maar wel een leuk woord om te zien en uit te spreken. Afijn, terug naar mijn vraag… Wat als u stuit op een tijdelijke wegversmalling met stoplichten ter verduidelijking van de voorrangsregel? U mag aanrijden omdat het stoplicht op groen springt, maar ziet vanuit tegengestelde richting halverwege de wegversmalling een stilstaande auto (bijvoorbeeld een Opel Zafira uit 2011) inclusief bestuurder en passagiers. De bestuurder stuntelt met de auto. Deze slaat namelijk keer op keer af. Uw ergernis neemt toe, want het verdomde stoplicht is weer op rood gesprongen. Maar wat als de bestuurder van de auto oogt als een 18-jarige? Nou, dan zou het zomaar eens kunnen dat de bestuurder waar u zich zojuist aan doodergerde nog niet zo heel lang in bezit is van een rijbewijs. Daarbij is schakelen in een auto waarmee je niet vertrouwd bent even wennen. Het kan altijd erger. Ik heb nog handmatig moeten choken. Dat was feest…! Oefening baart kunst. Dus toen ik de kunst van choken eenmaal verstond, ging ik helemaal los. Op naar de volgende vraag. Zou het geen mooie gedachte zijn om een beginnende automobilist een beetje ruimte te geven en een woord als coulant te omarmen?
Edoch… Het was op een dag in maart. Ik kwam thuis van een werkdag en stapte uit de auto. Tegelijkertijd ging de voordeur open. Er kwam er één naar buiten met een grote grijns op haar gezicht. Ze maakte een handgebaar. ‘Wil zij nu de sleutel van de auto?’ vroeg ik me af. ‘Duh!’ Ze eiste een verklaring. ‘Heel simpel! Ik weet hoe goed jij kunt fietsen en dat wil ik graag zo houden.’ Tja, soms ben ik gewoon even wat minder coulant.
Anneke