(Kijk)marathon
Vorige week was het eindelijk zover: de marathon van Rotterdam. Vet was het zeker. Spierpijn had ik ook – niet van 42 kilometer afzien, maar van het sprinten van kijkpunt naar kijkpunt. Toch was er één ding dat me nog meer bijbleef dan al het andere: gedurende mijn eigen kijkmarathon zag ik één persoon die blijkbaar dacht “dit moet gefilmd worden. Door mij”. En vervolgens 25 kilometer lang in selfiestand liep.
Vanaf dat moment zie ik het ineens overal. Mensen die zichzelf filmen terwijl ze God-weet-wat aan het doen zijn. Nu moet ik zeggen dat mijn algoritme op social media sowieso al een eigen column verdient, maar nu ben ik voor mijn gevoel al helemáál in een doolhof terechtgekomen. Álles is content. Nu vind ik het inmiddels doodnormaal dat ik kijk naar iemand die hardop een oreo-karameltaart bakt of boekenleggers knutselt, maar mensen die zichzelf al huilend in de auto filmen? Daar kan ik niet aan wennen.
De eerste keer dat ik het zag dacht ik nog dat het vast op zichzelf stond. De tweede keer werd ik nieuwsgierig. De derde keer zag ik een patroon. Na de vierde keer heb ik het toch maar gegoogeld. Want wat bezielt mensen om zoiets het internet op te slingeren?
Wat me intrigeert is niet het feit dat mensen huilen. Dat doen we allemaal. Maar wat ik fascinerend vind is dat dit een keuze lijkt te zijn: er is een hele reeks aan handelingen aan vooraf gegaan. In de auto gaan zitten, de camera op het stuur of dashboard zetten, het geluid checken. En dan huilen. Ik zie dan voor me hoe zo iemand vervolgens de video terugkijkt – het misschien nog eens over doet? – en besluit: dit ga ik delen.
Google vertelt mij dat het niet aan mij en mijn algoritme ligt maar dat het een heuse social mediatrend is. Met de auto als perfecte setting; even alleen, een handig plateau voor je telefoon en vooral: goed licht. Het perfecte decor voor de moderne emotie. En wij mogen meekijken. Liken. Reageren. Want kwetsbaarheid doet het goed: “Kijk mij. Ik ben écht. Heel erg écht”. (met filter, in drie takes, met het beste licht van de dag).
De marathonvideo heb ik overigens nog niet voorbij zien komen, maar wellicht dat er nog wat gemonteerd moet worden. Al hoop ik voor hem dat één take genoeg was.