Paardensportvereniging St. Hubertus Gemert viert eeuwfeest
'Vroeger deden we vooral behendigheidsspelletjes'
GEMERT - Sint Hubertus en de passie voor de paardensport zijn aan elkaar geketend. De genoemde Sint is de patroonheilige van jagers, boswachters én de beschermer van honden en paarden. Dáárom draagt Paardensportvereniging St. Hubertus al precies een eeuw die naam. Jongstleden zaterdag werd het eeuwfeest gevierd, onder andere met een feestelijke dag bij het clubgebouw aan de Witte Brug, met veel paarden, amazones en ruiters die in de bak aan de bak konden.
Door Simon van Wetten
Een lange rij met linten versierde bekers, bedoeld voor de prijsuitreiking in de middag, stond al vanaf ’s morgens vroeg te blinken in de zon. Het aloude credo ‘je krijgt wat je verdient’ vertaalde zich voor de jubileumactiviteiten van PSV St. Hubertus in prachtig weer.
De vereniging werd in 1926 opgericht. In die tijd ging men nog te paard naar de diverse wedstrijden toe, véél later verschenen de trailers op de belendende parkeerplaatsen. Tot 1957 was de club een pure mannenaangelegenheid. Pas vanaf dat jaar mochten de dames ook meedoen en de emancipatiegolf in het hippisch wereldje spoelt inmiddels over de duinen heen: tegenwoordig zijn de amazones ruim in de meerderheid en moet de vereniging zuinig zijn op de paar mannen die ze nog hebben.
Een onderdeel van Sint Hubertus is de ponyclub. Die werd pas in de jaren ’60 opgericht en pas in 2005 zijn de pony- en paardenclub gefuseerd en één geworden als Paardensportvereniging St. Hubertus Gemert. Er werd door de jaren heen op verschillende locaties gereden: van de Peeldijk en Pelgrimsrust in Handel tot de Pandelaar en het Fitlandterrein in Gemert, en nu, al sinds 1990 op de Schabbert nabij de Witte Brug. Vroeger reden de leden vooral in 8- en 4-tallen, tegenwoordig wordt er meer individueel gereden. Dat gebeurt tussen begin april en eind oktober buiten, in de winter wordt manege De Stap daarvoor gebruikt. De feestdag van de H. Hubertus valt op 3 november. De club viert dat op de zaterdag het dichtst bij die datum, onder andere met een mooie buitenrit en een feestavond.
Bestuurssecretaris Daniëlle Swinkels vertelt dat er naar het jubileum is toegeleefd. “Er is een comité samengesteld dat samen met het bestuur deze dag heeft voorbereid. Jong en oud zijn op alle fronten vertegenwoordigd en doen ook allerlei dingen samen, zoals het organiseren van het jaarlijkse ponykamp. Ja, onze vereniging heeft gelukkig veel jonge aanwas. Elke woensdagavond wordt er les gegeven. Je moet wel zelf voor een paard of pony zorgen. Waar ik vandaag het meest naar uitkijk? Naar de Carrousel. Twaalf ruiters rijden dan in het rond. Zij zitten op de kleinste pony, schofthoogte 1.25 meter, oplopend tot het grootste paard, schofthoogte 1.83 meter. Een mooi gezicht!”
Harrie Melis is erelid. Vijfenzestig jaar geleden trad hij als jongen toe. “Ik leende een paard bij de buren, wij zelf hadden bij ons thuis alleen een ‘Bels’. M’n hele leven ben ik een paardenman geweest. Die liefde voor paarden heb ik van mijn opa geërfd. Vroeger deden we vooral behendigheidsspelletjes met het paard, ‘m bijvoorbeeld ‘neerleggen’. We hadden witte broeken en blauwe jassen als tenue, dat is er de laatste jaren een beetje uitgegaan. We trainden destijds ook jonge paarden. Met het daarmee verdiende geld kon je weer een nieuw paard kopen, zeker als het opgeleide paard prijzen ging winnen. Wedstrijden speelden toen nog niet zo’n belangrijke rol.”
Jarenlang was café Dientje de stamkroeg van Sint Hubertus, van de vereniging wel te verstaan. Zaterdagavond werd daar de feestavond georganiseerd. Daarbij bleven de paarden op stal, maar de honderddertig leden van de één eeuw oude jubilaris hebben er ongetwijfeld een zeer genoeglijke avond beleefd. Op naar het volgende jubileum.
Meer info: sthubertus.nl. (Meer foto's: van het eeuwfeest, vind je op gemertsnieuwsblad.nl)