Algoritme
Vorige week vierden mijn vriend en ik ons twaalfjarig jubileum. Twaalf jaar aan vakanties samen, een huis bouwen, twee kinderen krijgen… en toch kennen onze telefoons ons bijna beter dan wijzelf. Want hoe goed je iemand ook denkt te kennen, zijn ware aard komt pas écht naar boven als je kijkt naar iemands algoritme.
Want waar jij denkt dat je gewoon verveeld wat filmpjes bekijkt, weet je algoritme: “dit is je identiteit”. Ik vond mezelf altijd best “onafhankelijk stoer”. Maar zo weet ik sinds kort dat ik volgens ‘het internet’ een ‘tradwife’ ben. Eentje met een obsessie voor zuurdesembrood, proteïnetaarten en organisatieporno (Ja, dit bestaat echt. En ja, ik zit erin) die haar hand niet omdraait voor een trektocht door Schotland met zes kinderen in een zelfgebouwde caravan. Dank, Facebook. Want één keer klikken op een filmpje van iemand die brood bakt in een gietijzeren pan of een caravangezin en vervolgens is dat mijn nieuwe levenspad.
En eerlijk is eerlijk, misschien bén ik ook wel in een rabbit hole van zelfgemaakt zuurdesembrood, campings voor kleine kinderen en gezonde taarten beland. Maar dat ik binnen twee weken een linnen schort voorbind en mijn eigen starter ‘Gerda’ noem, leek me in eerste instantie wat voorbarig. Aan de andere kant ben ik het helemaal eens met hoe het algoritme van mijn vriend hém samenvat: hardlopen, machines bouwen en oreotaarten.
Toch lijkt mijn eigen scrollgedrag complexer dan oreotaarten. Want ik kijk iéts te lang naar een filmpje over airfryers en lijk direct lid van een heuse community waarin ik overspoeld word door recepten van knapperige airfryerbloemkool. Dat ik vervolgens meegezogen word in een wereld die me belooft dat bloemkool ‘net zo lekker als friet’ wordt, klinkt voor mij meer als een probleem dan een persoonlijkheid. Toch kijkt dit stiekem wel lekker weg.
En daar zit misschien wel precies het pijnlijke punt… want terwijl ik hardop afgeef op mijn ‘willekeurige’ algoritme, wijst mijn vriend me even fijntjes op het feit dat ik wel degelijk met een labelmaker in de aanslag mijn kledingkast stond te organiseren. Over organisatieporno gesproken. Misschien moet ik me gewoon overgeven aan wat mijn algoritme van mij maakt en toch maar eens bij mijn zus om een zuurdesemstarter vragen.