Huisje met een kruisje in Milheeze

3 september 2020, 00:00 Algemeen MILHEEZE – “Nu zijn ze weer thuis.” Martien Verbers (84) uit Milheeze heeft het grafkruis van zijn schoonouders in de muur van hun oude boerderijtje gemetseld. Achter het gedenkteken gaat een bijzondere geschiedenis schuil.
Door Marcel Bosmans
‘Een liefdevolle herinnering aan Agnes Verbers- van den Elsen. Echtgenote van Martien Verbers. Geboren op 12 juli 1931. Overleden op 22 mei 2020’ Martien heeft het bidprentje van zijn overleden echtgenote voor de verslaggever op de tuintafel gezet. Warme, liefdevolle woorden voor een warme liefdevolle vrouw. “Ze was een lot uit de loterij. Martien spreekt met zachte stem. Hij wijst naar de foto die aan de gevel van de woning hangt. Agnes en Martien samen. Ze lachen. 1961-2011 luidt het onderschrift. “We waren toen vijftig jaar getrouwd. Volgend jaar zouden we een diamanten paar zijn. Als Agnes niet was overleden.” Een korte stilte. “Ze wordt gemist.”
Agnes is bijgezet in het graf van haar ouders Martinus van den Elsen (1894-1955) en Henrica Hermans (1897-1971). “Daarom komt er een nieuwe steen op.” Het kruis dat er voorheen stond heeft een nieuwe plek gekregen. Het is ingemetseld in het onbewoonde boerderijtje dat op het erf van schoonzoon Martien, aan de Peeldijk in Milheeze, een slapend bestaan leidt.
De kleine hoeve stamt volgens Martien uit 1634 en zou daarmee de oudst nog bestaande boerenwoning van Milheeze zijn. “Het was de eerste gezamenlijke aankoop van mijn schoonouders. Ze hebben er altijd gewoond. De drie kinderen, waaronder ‘ons mam’ (echtgenote Agnes, red.) zijn er geboren. Het waren zorgzame ouders waar de kinderen lang kind mochten zijn. Ze bestierden samen een gemengd bedrijfje met twee koeien, vier varkens en honderdvijftig kippen. Later zijn wij er ingetrouwd. Mijn schoonmoeder heeft nog tien jaar bij ons gewoond. We hadden een slaapkamer van anderhalf bij twee meter, waar een tweepersoons bed stond en twee kinderbedjes achter elkaar.”
Het was een warm nest, maar met vier kinderen werd het te krap. Een vergunningsaanvraag voor een nieuwe woning werd aanvankelijk afgewezen, maar veel later toch verleend. Het boerderijtje werd verbouwd tot schuur en staat er nog steeds. Martien heeft jarenlang geprobeerd om het op de monumentenlijst te krijgen. Dat is tot op heden niet gelukt en dat doet hem pijn. “Misschien dat het door dit artikel weer een beetje onder de aandacht komt. Ik hoop namelijk dat het behouden kan blijven. Ook als ik er straks niet meer ben. Dat was ook de wens van Agnes.”
Foto: Martien Verbers hoopt de herinnering aan zijn dierbaren levend te houden.