Nog even dan

Het is de laatste schoolweek. De week waarin het enige wat er nog moet gebeuren het inleveren van de boeken en het ophalen van het rapport is. Althans, voor leerlingen; hun docenten zijn nog volle bak aan het vergaderen, nakijken en afronden. Dat is elk jaar exact hetzelfde en tóch vergis ik me telkens weer in wat ik in zo’n week nog voor elkaar denk te kunnen krijgen.

Want nu er geen lessen of leerlingen meer zijn, kan ik best even een nieuwe invulling voor de ondersteuningsgroepen maken, die ene uitpuilende toets- en leesdossierkast opruimen en vast ál mijn lessen van volgend schooljaar vernieuwen en verbeteren. Toch? En daar gaat het dus mis. Want ‘even’ is nooit echt even.

Zo kreeg ik afgelopen week nog een heel vriendelijk en enthousiast mailtje van een collega die bezig is met een (ontzettend leuk) persoonlijk project: of ik zijn 16 pagina’s tellende manuscript wil verbeteren op formulering en ohja, of ik ook nog even wilde kijken naar de inhoud. Heel graag natuurlijk! Maar ja… ‘even’ is anders.

Het woord ‘even’ maakt van alles een aardigheidje. Een bescheiden verzoekje. Maar ondertussen is het niets anders dan leuk verpakte misleiding. Misleiding die je overigens vooral jezelf aandoet, tenminste, als je mij bent. Want die nieuwe invulling voor dat ondersteuningsgroepje? Toch meer werk dan ik hoopte. Die lessen van komend schooljaar? Dat wordt weer ‘gewoon’ de eerste vakantieweek doorwerken. En die kast? Die is nog steeds een bende. Want ook dáár trap ik weer in dat woordje ‘even’…

Want ligt er in zo’n kast een artikeltje over executieve functies? Dan wil ik dat tóch even lezen. Beland ik vervolgens in een soort hyperfocus, bestel ik er even een boek over, vat dat even samen én maak direct even een PowerPoint omdat dat toch wel heel erg handig lijkt voor collega’s. Want ach, dat eufemistische ‘even’.

Dus nu, met nog een paar dagen voor de boeg, ben ik bíjna klaar voor vakantie. Maar eerst nog even die laatste dingetjes afwerken.

Saartje