Wim is uitgeslapen, Rijkers Slaaprijk stopt: ‘Het buurten met de mensen ga ik missen’
ZakelijkGEMERT – En weer gaat een stukje herkenbaar Gemert veranderen. Het meest rustgevende deel van de noordzijde van het Kruiseind verdwijnt. Het Slaaprijk van Wim Rijkers sluit namelijk binnen afzienbare tijd de deuren.
Door Simon van Wetten
Wim Rijkers kent de familiegeschiedenis en het daaraan gekoppelde ondernemerschap uit zijn hoofd. “Mijn opa is in 1945 in Veghel begonnen met de verkoop van meubels. Dat deed hij in een loods. Aan het haventje daar. Opa had ook nog een klompenfabriek in St.-Oedenrode. In 1950 heeft ie alles verkocht, is naar Gemert gekomen en startte hier twee deuren terug op het Kruiseind een meubelzaak, inclusief gordijnen, tapijten en matten.” Woonde jullie gezin toen ook al in Gemert? “Nee, mijn ouders zijn in december 1960 vanuit Schijndel naar hier verhuisd. Vader nam toen de zaak van opa over en heeft in 1977 het huidige pand laten bouwen, op de plaats waar ooit café en brouwerij ‘De Zwaan’ stond. Aanvankelijk nog steeds meubels in het breed, maar vanaf ‘81 werd het een slaapkamer speciaalzaak, de eerste in de regio.”
En jouw eigen geschiedenis, Wim? “Ik heb op de Handelsschool gezeten, daarna thuis in de zaak gewerkt, mijn diensttijd in Duitsland doorgebracht en vervolgens magazijnmeester geworden, in Valkenswaard. Dat heb ik dertien jaar gedaan, toen kreeg mijn vader een hersenbloeding, een hele lijdensweg, en in 1990 heb ik de zaak officieel overgenomen. Juist die periode speelt nu een rol bij mijn besluit om te gaan stoppen. Ik wilde tot m’n 70e doorgaan, maar vader is maar 60 jaar geworden en in de familie- en vriendenkring maak ik nogal wat overlijdensgevallen mee. Kijk, ik hoop dat ik ongelijk heb, maar ik denk dat ik maar één keer leef. Van het leven genieten nu het nog kan – ik word binnenkort 67 - is een belangrijke overweging. En omdat mijn kinderen geen interesse hebben, die zitten allemaal in de techniek, ben ik gaan onderhandelen met mensen die de zaak wilden overnemen, maar die zijn uiteindelijk afgehaakt en ik heb het pand verkocht aan een projectontwikkelaar.”
En wordt nu alles in één keer ontruimd? “Nee hoor, ik ga niet abrupt stoppen, maar wel afbouwen. Toewerken naar het moment, want ik moet wel erg wennen aan de gedachte. Bovendien, als het straks echt gestopt is, dan kunnen de klanten mij bellen als er service nodig is. Zo blijf ikzelf ook betrokken en actief. Kom dus nog gerust naar het Kruiseind.”
Goed Wim, dan kijken we nog één keer terug en vooruit. Een paar anekdotes? “Tja, ik heb ooit bij vier marechaussees in de Rotterdamse haven slaapkamers geleverd. ‘t Begon bij één, die vertelde het door aan zijn collega’s, nou, die zijn véél winkels voorbij gereden op weg naar hier. En neem nu Patrick Lodewijks, onder andere keeper van PSV geweest. Hij ging voor Groningen spelen en kocht bij mij zijn nieuwe slaapkamer om mee te nemen naar het hoge noorden. En wat mij ook goed heeft gedaan: in de coronatijd werd de leus ‘Wees loyaal, koop lokaal’ bedacht. Het is toen heel druk geweest.”
En jouw eigen toekomst? “Wat helaas niet meer kan, is hardlopen. Ik heb tot m’n 55e wedstrijden gelopen, won op m’n 50e nog een stratenloop in Schijndel, maar na een blessure hangen de loopschoenen aan de wilgen. Ik zie wel wat er nog op mijn pad komt. Ik ben sowieso als penningmeester betrokken bij een aantal verenigingen en ga goed om me heen kijken. Eerst hier, in de winkel, want ik ga dit heel erg missen.” Ja Wim, ooit zat je, het was 2014, in mijn biechtstoel, en toen vertelde je dat afscheid nemen toch echt wel je zwakste punt is… “Klopt, dat geldt voor het pand en vooral voor de klanten, ’t buurten met de mensen. Dat ga ik missen. Ik wil al mijn klanten dan ook heel hartelijk bedanken!”
