175 jaar ervaring zwaait af bij Huisman
ZakelijkGEMERT – Het regelmatig wisselen van baan, job-hopping heet dat, was bij Willy Vereijken, Arie Bouwdewijns, Jan van Hoogstraten en Ted Verbakel absoluut niet aan de orde. Zij bleven hun werkgever Huisman gezamenlijk honderdvijfenzeventig jaar trouw!
De pensioengerechtigde leeftijd en in één geval gezondheidsproblemen, forceren datgene wat eerder bij de vier genoemde heren niet in hun hoofd opkwam: vertrekken. Willy begon precies een halve eeuw geleden bij Huisman, in 1975. Als afzwaaiend medewerker in de timmerwerkplaats en uitvoerder van de montage op de bouwplaats vertelt hij: “Het was keihard werken, maar er werd ons zelfstandigheid gegund. Het was bovendien heel gezellig, een geintje op z’n tijd en goeie collegialiteit. Ik heb vier broers en die hebben hier ook allemaal gewerkt. Alleen mijn zus niet…”
Arie beleefde zijn eerste werkdag op 21 november 1979 en heeft er dus 46 dienstjaren opzitten. “Ik was hoofd lasserij en dus vooral betrokken bij de staalproductie.” Louis Huisman, ook aangeschoven, zegt trots: “Arie kon met staal net zoveel als wij met hout. ’t Paste ook altijd.” En Arie zelf: “Ik was nooit zo voor automatisering. Ik heb hier altijd met plezier gewerkt, heb nooit de neiging gehad om te verkassen. Je kon groeien in het bedrijf. In het begin van mijn carrière kwam ik als lasser stalen balken te kort en Joop Huisman was die dag op zakenreis. Ik kocht het staal zelf in en Joop vroeg: “Wat hedde gij gedaan?” “Gewoon, ingekocht.” Joop weer: “Dat moet je voortaan maar altijd doen, zo goedkoop is het mij nooit gelukt.”
Jan was hoofd van de tekenkamer en constructeur. Hij trad aan op 8 april 1987 en noteert daarmee 38 dienstjaren. Jan herinnert zich: “Ik was destijds zo’n beetje de enige op kantoor die geen Huisman heette. Veertig jaar geleden boden we enkel standaard loodsen en schuren aan. Nu is er veel meer variatie, óók door de inbreng van de klant. Ja, er is hier altijd een bepaalde vrijheid. De Huismannen (hij wijst op vader Louis en diens zoon Richard) tornden nooit aan je zelfstandigheid.”
Zonder hen zou het bedrijf niet zijn wat het nu is
Ted is degene die noodgedwongen eerder moet stoppen. Hij begon op 9 juli 1987 in de productie, werd heftruckchauffeur en daarna hoofd logistiek bouwmaterialen, maar werd onlangs getroffen door de ziekte van Kahler. “Naast heel veel andere klachten heb ik totaal geen gevoel meer in mijn vingers. Zelfs deze ballpoint vasthouden (Ted geeft een kleine demonstratie) lukt bijna niet. Tja, je wilt hier sowieso niet weg en zeker niet op deze manier.”
De verhalen komen los. Over de ‘vroege’ jaren, waarin al vijfhonderd projecten per jaar tot stand werden gebracht en hoe ‘lassen op de bouwplaats’ steeds vaker ‘prefab met schroefverbinding’ werd. Over solliciteren bij Louis, met diploma’s en al. Maar Louis vroeg alleen maar: “Wat doet je vader?” “Die is boer.” “Dan ben je aangenomen. Kun je vanmiddag om één uur beginnen?” Verhalen over leveranties van complete bouwpakketten in het buitenland, in Canada en Afrika tot Hong Kong aan toe. En over de voormalige vestiging aan de Zandstraat, waar de bouwafdeling voor aan de weg stond en achter op het perceel de verkoop van bouwmaterialen plaatsvond.
En nu? Willy: “Ik weet het nog niet, Ik zet eerst alles op een rij en houd contact met het bedrijf. Er valt vast af en toe nog wel iets te doen.” Arie: “Ik heb een nieuw contract getekend, minimaal 16 uur per maand werken.” Louis vult aan: “Er komen nog steeds klanten binnen die eerst naar Arie vragen.” Jan: “Een hoop klusjes aan mijn huis, meer fietsen met de vrouw en buiten de bouwvak op vakantie.” En Ted: “De beperkingen door mijn ziekte brengen de mogelijkheden terug tot fietsen. Hobby’s heb ik niet. Ik dacht altijd, dat komt wel na m’n zeventigste.”
Het slotwoord is voor Louis: “Deze vier mannen zijn medewerkers, maar ook vrienden. Jongens van de eerste lichting. Zonder hen zou het bedrijf niet zijn wat het nu is.” Eind deze week, bij de bouwvakborrel, wordt officieel afscheid genomen, in aanwezigheid van familie, vrienden en alle collega’s.
