In de Biechtstoel: Peter Lucassen

BAKEL – Een geboren Limburger, maar reeds als kleuter naar Helmond verhuisd en daar opgegroeid. In 1982 kwam Peter Lucassen in Bakel terecht. “Ik was afgestudeerd als huisarts in een tijd dat er niet aan een baan was te komen. Ik ging daarom zolang in het ziekenhuis werken, heb een boek gekocht waar alle huisartsen van Nederland instonden en zó de sprong naar Bakel gemaakt. Ik ben hier tot 2018 huisarts geweest, werkte inmiddels ook in deeltijd op het Radboud in Nijmegen en dat doe ik nog, eerstelijns geneeskunde, afdeling onderzoek.”

Geloof je?

Ik ben zéér katholiek opgevoed, zowel in Limburg als in Helmond op zondag naar de mis én ’t Lof, en misdienaar geweest. Maar mijn geloof is nu meer gericht op zinvolle contacten, dat maakt voor mij letterlijk de zin van het leven uit. Ook als huisarts kan dat heel helpend zijn. Mensgericht dus.

Wat is je grootste deugd?

Betrokkenheid. In mijn dokterswerk heb ik veel moeite gedaan om er te zijn voor mijn patiënten, dus ook te informeren als ze in het ziekenhuis lagen, of hen bij te staan na sterfgevallen. Daarnaast betrokkenheid via de ‘De Stem van Bakel’, waar de focus ligt op de leefbaarheid van het dorp.

Wat is je grootste zonde?

Af en toe teveel in mezelf gekeerd zijn, en dan even te weinig oog hebben voor mijn directe omgeving. Maar dat zijn gelukkig maar momenten. Wat bij mij ook wel speelt: als mijn energie op is word ik wat kriegelig en prikkelbaar.

Wat koester je het meest?

Ons gezin en mijn werk. Pas zijn we op vakantie geweest met onze drie dochters, hun partners en de zes kleinkinderen. Twee weken naar een camping in Zwitserland. Ja, als het gaat om koesteren, dan geldt dat zeker voor mijn werk, maar nog meer voor mijn gezin!

Wat stuit je het meest tegen de borst?

Vrij veel. De polariserende manier waarop mensen met elkaar omgaan bijvoorbeeld. Maar ook de incompetente politici ergeren mij, net als het vervelende gedoe op de social media, waar vaak allerlei nare opmerkingen worden geplaatst. Scherp discussiëren mag, maar die discussies moeten niet worden gevuld met op de man of vrouw spelen of met verdachtmakingen.

Waar kun je heimelijk van genieten?

Als het gaat om heimelijk genieten dan kies ik voor het luidkeels meezingen met Nederlandse en Duitse smartlappen als we met vrienden een paar biertjes gedronken hebben. Denk dan aan ‘Als sterren stralen’, ‘Twee reebruine ogen’ en ‘Herzilein (du musst nicht traurich sein)’. Overigens is dat ‘heimelijke’ niet echt heimelijk meer omdat de mensen in Bakel mij wat dat betreft wel kennen.

Van wie kun je nog wat leren?

Ik ben als huisarts heel wat mensen tegengekomen en leerde van hen. Je kunt zelfs leren van een kind met een heel laag functioneringsniveau, waar je nauwelijks contact mee kunt krijgen. Trouwens ook van de professionals die zo’n kind begeleiden, en van hoe goed de familie met het kind omgaat. En van sterrenchefs, hoewel ik dat nooit kan worden. Niet alleen het koken, ook de inkoop van producten en hoe de ideeën ontstaan. Van vakmensen en van vakcollega’s. Als iemand zijn vak goed in de vingers heeft, kan ik daar van genieten.

Achter welke deur zou je wel eens een kijkje willen nemen?

Het voorrecht van huisarts zijn is dat het altijd weer verrassend is op hoeveel verschillende manier het leven achter al die deuren geleid kan worden.

Met wie zou je wel eens een weesgegroetje willen bidden?

Met mijn beste vriend, Theo Mangnus uit Zeeuws-Vlaanderen, een studievriend en collega. Hij overleed plotseling, in 2016. Ooit hadden we het plan samen een praktijk over te nemen, maar in onze jonge jaren was er schaarste aan zulke plekken.

Heb je verder nog iets op te biechten?

Mijn baas in Nijmegen was ooit de eerste promovendus die ik begeleidde. Nu is hij míjn baas. Ik hoop daar nog lang te kunnen werken. Zolang ze iets aan mij hebben!