In de Biechtstoel: John Klaus

BAKEL – De oude gemeente Bakel & Milheeze zit in de genen van John Klaus. Geboren en getogen in Bakel met een moeder uit Milheeze en een vader uit De Rips. Nog een DNA-gegeven: muziek! Vader Klaus heeft naast zijn reguliere baan ook altijd in de muziek gewerkt, John doet dat fulltime. Hij is slagwerkdocent en instructeur/dirigent, maakte lange tijd deel uit van coverband Imitallica en speelde eerder in ‘Prinz Klauz’, ook al een coverband. Ooit zong John voor 65.000 mensen een hardstyle-versie van de Metallica-song Unforgiven op het Defqon.01-festival in Biddinghuizen.

Geloof je?

Ik ben weliswaar katholiek opgevoed en geloof in het goede van de mensen, maar qua religie? Nee. Ik zie wel dat veel mensen steun aan het geloof hebben, en dat is prima. Ik laat graag iedereen in zijn of haar waarde.

Wat is je grootste deugd?

Ik kan goed met mensen omgaan. Gelukkig maar, anders had ik het verkeerde beroep gekozen. Leerlingen die geruime tijd bij mij op les komen, zie ik letterlijk en figuurlijk groeien. Mijn doel? Iedereen in Bakel die dat wil moet bij een slagwerkgroep aan kunnen sluiten. En als je dan van zo’n gemêleerd gezelschap één geheel kunt smeden, is dat heel mooi. Dat geldt ook voor Lierop en Hoogeloon, waar ik ook werk.

Wat is je grootste zonde?

Over ‘zonde’ gesproken: het is óók zonde als je iets niet hebt gedaan wat je eigenlijk wél had willen doen. Ik ben niet sterk in het voltooien van studies, ik heb onder andere een tijdje de PABO geprobeerd. Eén studie heeft wel goed uitgepakt. Dat was bij Muziekschool Kreato in Thorn. De docenten daar hebben ervoor gezorgd dat ik van mijn hobby mijn beroep kon maken. En als je verder je eigen beperkingen kent… 

Wat koester je het meest?

Mijn gezin en ook het feit dat ons pap en mam nog steeds fris en fruitig in het leven staan. En verder natuurlijk de muziek!

Wat stuit je het meest tegen de borst?

Ik ben soms te fanatiek. Sta ik langs het voetbalveld naar mijn zoon te kijken, hij is bijna 11, en dan vallen sommige scheidsrechterlijke beslissingen bij mij onder de term ‘onrechtvaardig’. Maar dat is klein, daar moet je je niet druk over maken. Maar in het groot – kijk naar de ellende her en der op het wereldpodium - is onrechtvaardigheid wél iets om je druk over te maken.

Waar kun je heimelijk van genieten?

Van de kleine dingen des levens; leuke dingen ondernemen met het gezin, een heavy-metalfestival, het vendelzwaaien van het Willibrordusgilde, een voetbalwedstrijd en uiteraard de muziek in het algemeen.

Van wie kun je nog wat leren?

Van iedereen, maar specifieker, van collega’s in ’t muziekwereldje. Je raakt met hen nooit uitgepraat over muziek.

Achter welke deur zou je wel eens een kijkje willen nemen?

Niet echt achter een deur, maar ik zou met mijn huidige band nog wel een keer een echte tour willen meemaken, een week of drie op pad. Misschien zetten we dan wat deuren op een kier.

Met wie zou je wel eens een weesgegroetje willen bidden?

Met drie mensen. Allereerst met mijn beide opa’s. Ik keek tegen opa Klaus en opa Verheijen op en heb van allebei het een en ander meegekregen. De derde persoon is mijn jeugdkameraad Carlo. Hij is in 1998 verongelukt. Ja, met hem zou ik graag nog een keer een pilsje drinken.

Heb je verder nog iets op te biechten?

Om te beginnen dat ik onze zoon Mick óók heb vernoemd naar mijn twee helden: mijn vader Harrie én naar de bassist Steve Harris van Iron Maiden, die ik ooit persoonlijk heb mogen ontmoeten.
En ten tweede dat ik gloeiend van trots ben op het met mijn huidige band Mass Deception uitgebrachte album, het afsluitende deel van een trilogie onder de titel Resurrections. Ik ben in deze band ingestapt na het stoppen van Imitallica. De recensies van dit recente album zijn erg goed en vormen een echte erkenning. Dus op naar het volgende album!