Hulde voor de RDW

Nederlanders klagen ontzettend graag. Volgens sommigen is er te lang geen oorlog geweest, maar of daar nou een oplossing voor het probleem ligt? Onder autobezitters moet de RDW, vroeger Rijksdienst voor het Wegverkeer geheten, het nog weleens ontgelden. Bijvoorbeeld wanneer de jaarlijkse apk weer voor de deur staat, daar flink wat mankementen aan het licht komen en er tot overmaat van ramp ook nog een steekproef volgt. Autohandelaren jammeren over het inperken van de vrijheid om ongebreideld met groene kentekenplaten te mogen rondsnorren en particulieren of bedrijven die zelf een voertuig importeren gooien maar wat graag op de borreltafel hoe op een keuringsstation een onbuigzame man in een stofjas de asielaanvraag probeerde te dwarsbomen. Termen als ‘een bureaucratische bende’ en ‘nare rotambtenaren’ zetten het verhaal kracht bij. Onzinnige praat overigens, want het betreft een instantie die in opdracht van de overheid werkt en daar geen deel van uitmaakt. Dat terzijde. 

Zeker, waar mensen werken worden fouten gemaakt en loert inconsequent handelen om de hoek. Ik ken iemand die viermaal eenzelfde type kitcar wilde laten registreren en op vier keuringsstations evenzoveel verschillende uitkomsten te horen kreeg, variërend van tweepersoons of vierpersoons tot wel of geen kenteken verkrijgen. Bizar natuurlijk, maar er gaat gelukkig ook heel veel goed. Als autoverzamelaar heb ik in de loop der jaren een stuk of vijftien klassiekers dan wel youngtimers geïmporteerd en ben ik - los van een enkele discussie met een positieve afloop - één keer echt gestrand, namelijk toen de officiële papieren ontbraken en ik het met een kopietje hoopte te redden. Niet, dus. Het lijkt me vrij logisch dat een organisatie die het wagenpark zuiver moet zien te houden controleert of het ingeslagen chassisnummer matcht met de bijgeleverde documenten en of het voertuig niet zo krom als een banaan op zijn wielen staat, vanuit een noemenswaardig schadeverleden. 

Nee, dan België. Daar doen pas echt horrorverhalen de ronde over invoertrajecten en over de jaarlijks terugkerende technische keuring, het equivalent van onze apk. Er schijnt zelfs ooit een rel geweest te zijn rondom piepjonge Fiatjes 500 (het retromodel van de 21e eeuw) met een achteras die niet deugde, terwijl dat gewoon een foutloze constructie af-fabriek betrof. Laatst contacteerde een Nederlandse kennis die op dat moment in Brussel woonde mij met de vraag of ik hem uit de brand kon helpen. Hij wilde een Volvo 850 T-5R Estate uit Zweden in België laten inschrijven en kreeg bij de importinstantie nul op het rekest, terwijl hij naast het kloppende kentekenbewijs ook het vereiste certificaat van overeenstemming (CVO, ook wel gelijkvormigheidsattest genaamd) bij de hand had. Gelukkig studeert zijn zoon in Nederland en wil deze jongeman na het behalen van zijn rijbewijs de snelle stationcar dolgraag op zijn naam zetten. Lang verhaal kort: na het maken van een afspraak vervoegde ik me met de auto bij het RDW-punt in Den Bosch en was het allemaal zo gepiept. Ja, de keurmeester moest even iets dat twijfel zaaide navragen in Zweden, maar hij deed tenminste zijn best om het wél voor elkaar te krijgen en liet mij niet onverrichter zake huiswaarts keren. Een doorslaggevend verschil in benadering. 

Aart